“Alles kan” bestaat niet

      Geen reacties op “Alles kan” bestaat niet

Ik zag het vanmorgen voorbij komen in een berichtje op LinkedIn; “Kan niet bestaat niet”.
Nou snap ik wel, dat dit figuurlijk bedoeld is, maar  toch. Het wekt de schijn, dat alles mogelijk is en dat is natuurlijk niet waar. Dit soort boodschappen zijn hardnekkig.
Het maakbaarheidsprincipe wil ons doen geloven dat er geen limieten zijn.

Schadelijk geloof

In mijn praktijk kom ik dagelijks mensen tegen voor wie dit principe niet werkt. Zij hebben geen baat bij een zogenaamd positivistische benadering. Een dergelijke bejegening heeft geen oog voor belemmerende details, haken en ogen die mensen ervaren.
Zeg niet tegen een depressief persoon, dat ie beter naar het half volle glas kan kijken dan naar het half lege. Het zal hem dieper in de put doen belanden. Waarom?
Omdat ie juist de positieve kant niet meer kan zien en zijn onvermogen daardoor extra duidelijk wordt.

De belofte dat er overal oplossingen voor zijn en dat alles mogelijk is, is een ziekmakend aspect van onze samenleving. Het stuurt ons van de ene instantie naar de andere met nog een mogelijkheid zus of zo.
De mensen die ik zie en spreek, worden met die hoopvolle gedachten vaak van het kastje naar de muur gestuurd.

Gisterenavond zat ik een uur aan de telefoon met een wanhopige ouder: “Ik heb het gevoel, dat ik in een of ander bizarre film ben aanbeland.”
Middenin de  verwerking rond de problematiek met hun kind.
Aan de ene kant de hoop, die in stand wordt gehouden door goed bedoelende instanties en professionals. Aan de ander kant het langzaam doordringend besef, dat er fundamenteel iets mis is.

Luisteren is dan het enige wat je kunt doen.
De realiteit niet ontkennen of verzachten, maar empathisch teruggeven in alle feitelijkheid, de bijbehorende frustratie en machteloosheid een plek helpen geven.
Feitelijke bijstand geven in woord en daad. Meegaan naar moeilijke gesprekken, instanties of omstandigheden, die onveilig aanvoelen.
Stapje voor stapje begeleiden in het verwerkingsproces en het vinden van de eigen regie.

Ik herinner me nog een zogenaamd “multiproblem” gezin, waar na enkele maanden huisbezoek, luisteren en praktische ondersteuning bij moeder het hoge woord eruit kwam: “We waren zo bang, dat je onze kinderen uit huis kwam nemen.”
Daarna ging het snel de beterende kant op.
Na afsluiting van het traject kreeg ik te horen hoe blij ze waren met wat ik voor hen gedaan had.
Tegelijk gaven ze ook aan, dat ze nooit meer in een hulpverleningstraject hoopten te komen.

Volgende keer over mensen, die kunnen vliegen en over water lopen.

Ik zie je al denken …

Delen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.