Protocollaire symptoombestrijding of samen perspectief zoeken?

Hieronder een radio-interview op NPO met psychiater Jim van Os

Het gevaar van protocollaire symptoombestrijding in de zorg wordt hier weer eens duidelijk. Het in vogelvlucht-perspectief beoordelen en indelen, laat mensen met een complexe hulpvraag volledig in de kou staan. Het gaat niet om een simpele reparatie of aanpassing van een zichtbaar uiterlijk kenmerk of gedrag.
Wat mensen met zware psychische en/of psychiatrische problemen nodig hebben is bijstand, verbondenheid, gezamenlijk perspectief zoeken en geïntegreerde hulp. Het gevoel hebben, dat je niet alleen staat en er nog hoop is op herstel.

 

Het zoeken naar geïntegreerde hulp is lastig

Het kostenargument en de daaraan verbonden digitalisering van problemen en geldstromen holt de zorg uit. Het is korte termijn denken. Doelen worden gecorrumpeerd, medewerkers gedemotiveerd, klanten van het kastje naar de muur gestuurd.
Bejegening, samen opgaan met de klant en casusgebonden samenwerking zoeken met partijen, zou wel eens veel goedkoper kunnen zijn op de lange termijn. Er zijn treffende voorbeelden in de zorg die dit bevestigen en wie zoekt zal genoeg bevestigende literatuur vinden.

Het vraagt echter en slechts durf en creativiteit van alle betrokkenen in de zorgketen, om humaniteit te laten prevaleren.
Daarnaast is niet alles maakbaar, maar menselijke warmte, bijstand en samen zoeken naar perspectief kan altijd.

Zie de link hieronder voor het interview

NPO 

‘Psychiatrische zorg levensgevaarlijk’

maandag 28 augustus 2017, 12:00 uur

 

Delen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.